Stanowisko Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie homeopatia, Zdrowie, Dokumenty

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
STANOWISKO Nr7 /08/
NACZELNEJ RADY LEKARSKIEJ
z dnia 4 kwietnia 2008 r.
W sprawie stosowania homeopatii i podobnych metod przez lekarzy i lekarzy dentystów oraz
organizowania szkoleń w tych dziedzinach Naczelna Rada Lekarska negatywnie ocenia
zjawisko stosowania homeopatii i pokrewnych nienaukowych metod przez niektórych lekarzy
i lekarzy dentystów, a takŜe organizowanie szkoleń w tych dziedzinach przez instytucje
i organizacje mające sprawować pieczę nad prawidłowym wykonywaniem zawodów
medycznych. Stale narasta liczba dowodów oraz przekonanie środowisk naukowych w
medycynie, Ŝe homeopatię naleŜy zaliczać do nienaukowych metod tzw. medycyny
alternatywnej, która proponuje stosowanie bezwartościowych produktów
o niezweryfikowanym naukowo działaniu. Rada wyraŜa zaniepokojenie, Ŝe część lekarzy
i lekarzy dentystów jak równieŜ niektóre organizacje lekarskie i uczelnie medyczne angaŜują
się w popularyzację homeopatii i pokrewnych metod, słuŜąc pomocą w organizacji szkoleń
i działań mających na celu legitymizowanie oraz promocję homeopatii. Naczelna Rada
Lekarska uwaŜa, Ŝe działania takie stoją w sprzeczności z art. 57 Kodeksu Etyki Lekarskiej,
który mówi:
,,Lekarz nie moŜe posługiwać się metodami uznanymi przez naukę za szkodliwe lub
bezwartościowe. Nie moŜe takŜe współdziałać z osobami zajmującymi się leczeniem, a nie
posiadającymi do tego uprawnień.’’, jak równieŜ ze stanowiskiem Naczelnej Rady Lekarskiej
Nr 24-02-IV z dnia 8 listopada 2002 r. w sprawie tzw. medycyny alternatywnej. Zapisy te
zobowiązują Naczelną Radę Lekarską, inne organy samorządu lekarskiego oraz wszystkich
jego członków nie tylko do przeciwstawiania się w/w tendencjom, ale równieŜ do popierania
działań tych lekarzy, lekarzy dentystów i organizacji lekarskich, których celem jest troska
o zachowanie racjonalnego charakteru medycyny praktykowanej w naszym kraju oraz
racjonalnego wydatkowania prywatnych i publicznych środków przeznaczanych na leczenie.
SEKRETARZ
PREZES
Mariusz Janikowski
Konstanty Radziwiłł
Źródło:
Homeopatia - okultyzm, sugestia czy medycyna?
Kilka lat temu miałem okazję rozmawiać z dwoma zakonnikami, którzy opisali mi zdarzenie
dotyczące chorej osoby oraz homeopatycznych leków. Z ich słów wynikało, Ŝe homeopatia
kryje w sobie tajemnicze i złe siły. Później jedna z bliskich mi osób doświadczyć tego mogła
na sobie samej. Zrodziło się wtedy we mnie pytanie: jak to moŜliwe? Szukając prawdy
o homeopatii, skontaktowałem się z chyba najwybitniejszym na świecie znawcą tematyki
orientalnej, New Age, sekt i innych zagroŜeń duchowych. Chodzi o o. Josepha - Marie
Verlinde'a.
Jest, dzięki kilku wizytom, ksiąŜkom i kasetom - dobrze znanym w Polsce Belgiem na stałe
mieszkającym we Francji. O. Verlinde był młodym naukowcem, który szukając rzeczy
duchowych wyjechał do Indii, gdzie przez długi czas blisko współpracował z guru Maharshi
Mahesh Yogi. Powróciwszy do Europy praktykował okultyzm. Po swoim nawróceniu
rozpoczął studia teologiczne, a w 1986r. przyjął święcenia kapłańskie. Później załoŜył
zgromadzenie zakonne - Rodzina św. Józefa.
O. Verlinde przyglądał się homeopatii juŜ wcześniej. Wiele w niej wydawało mu się
niezrozumiałym, był jednak daleki od jej potępienia. Kiedy zacząłem przedstawiać mu
sprawę, wyraził swoje niepokoje z powodu naszej niewiedzy o energii astralnej, w której
obszarze, wg homeopatów, dokonują się poŜądane zjawiska. Następnie wziął pod uwagę
spirytystyczne źródło, którym posłuŜył się Hahnemann, aŜ w końcu stwierdził, Ŝe nawet, jeśli
w rzeczywistości tak było, to nie wydaje się, aby uŜywanie leków homeopatycznych mogło
odbyć się ze szkodą dla ludzi. Wtedy przedstawiłem mu materiały, m.in. o osobie
Hahnemanna. Oto fragmenty wypowiedzi, jakich w trakcie naszych kontaktów udzielił
o. Joseph: "Mówię tylko, Ŝe nie wydaje mi się, abyśmy mieli wystarczającą ilość elementów,
aby to potępić jako technikę przywołującą działanie duchów /..../. Z mojej strony, jeśli
miałbym pewność, Ŝe Hahnemann otrzymał te informacje za pośrednictwem duchów, ogłoszę
homeopatię jako niezgodną z Ŝyciem chrześcijańskim, poniewaŜ /...../ informacje - prawdziwe
- przekazane przez duchy miałyby wartość paktu. Ci, którzy uŜywaliby takiej informacji, tym
samym zaakceptowaliby działanie duchów, które ją przekazały. Oto, do czego doszedłem. Nie
wszystko jest jeszcze jasne, ale spróbujemy posunąć się do przodu."
Po wspólnej pracy nad dostępnymi tekstami, o. Verlinde podsumował to wszystko, co
o homeopatii wiemy i co przypuszczamy. Porównał on źródła homeopatii i ją samą
z szamanami Ameryki Środkowej, którzy będąc w transie otrzymywali wiadomości na temat
działania róŜnych roślin. "Duchy te nie czynią tego za darmo"- stwierdził m.in. Wnioski
o. Verlinde'a były tym razem juŜ duŜo bardziej krytyczne. Odrzucał on moŜliwość uciekania
się do homeopatii tych wszystkich, którzy znają jej prawdziwą historię. "Byłoby to świadome
sprzymierzanie się z duchami." Jednak stwierdzał równieŜ, Ŝe nie wie, czy niebezpieczeństwo
moŜe zawisnąć takŜe nad ludźmi nieświadomymi, ludźmi dobrej woli. Na koniec o. Verlinde
wyraził pewien rodzaj przeraŜenia z owoców naszej pracy pisząc: "przecieŜ homeopatia tak
się rozprzestrzeniła, Ŝe uŜywa jej co druga osoba."
Szukając materiałów o homeopatii, poświęciłem na to wiele czasu, poniewaŜ nie łatwo było
doszukać się krytycznych prac na interesujący mnie temat. W końcu jednak dysponowałem
pewnymi informacjami, zarówno z punktu widzenia religii, jak i medycyny.
Homeopatię "zawdzięczamy" niemieckiemu doktorowi Samuelowi Hahnemannowi
(1753-1843). Był to człowiek kpiący z chrześcijaństwa i samego Zbawiciela. NaleŜał do sekty
wolnomularskiej, potępionej przez Kościół jako narzędzie i siedlisko diabła. Dodatkowo parał
się spirytyzmem, co ma niebagatelne znaczenie, gdyŜ jak sam oświadczył, homeopatia
powstała dzięki informacjom przekazanym podczas objawień spirytystycznych. Jest
to niewątpliwie główny "trop" na drodze do odrzucenia tego sposobu leczenia.
Specyfika hahnemannowskiej "medycyny" polega m.in. na swoistej spirytualizacji organizmu
ludzkiego i atakujących go chorób. W jego najwaŜniejszej pracy pt. "Organon der Heilkunst"
dowiadujemy się, Ŝe choroby, to "tylko duchowy, dynamiczny rozstrój Ŝycia". Trzeba tedy,
aby i lekarstwa działały w obszarze ducha, co prowadzi Hahnemanna do nauki
o "uduchowieniu materii".
CzymŜe więc jest owa nieszczęśliwa homeopatia? OtóŜ wyróŜnia się w niej trzy nauki.
Pierwszą jest zasada "similia similibus curantur" (leczenie podobnego podobnym). Chodzi
o to, Ŝe ta sama substancja, która wywołuje daną chorobę, moŜe ją równieŜ wyleczyć. Dodam
tylko, Ŝe zdaniem wielu naukowców jest to niemoŜliwe do zweryfikowania (por. prof.
F.Anschtz, W.Forth). Jednak, aby w niczym nie uchybić prawdzie, trzeba dodać, Ŝe pierwsza
zasada Hahnemanna pojawiła się ongiś kilkakrotnie w historii medycyny. JuŜ sam Hipokrates
powiedział, Ŝe "przez podobne choroba zostaje wywołana, a przez zastosowanie tego samego
będzie wyleczona". Podobnie działają szczepienia ochronne, ale nie moŜna bezkrytycznie
przywoływać ich jako argumentu na rzecz homeopatii, co za chwilę wykaŜę. Po za tym
medycyna alopatyczna (konwencjonalna) zwalcza choroby uŜywając przeciwnych im leków,
co jest odwrotnością przytoczonej reguły podobieństwa. Drugą podstawową zasadą
homeopatii jest nauka o rozcieńczaniu. Rozcieńcza się daną substancję, a co najciekawsze, im
większy roztwór, tym lekarstwo silniejsze! Rozcieńczenia leków homeopatycznych są
ogromne i nierzadko zdarza się, Ŝe przygotowany lek nie posiada juŜ Ŝadnej molekuły
substancji leczącej.
Tu oczywiście rolę zaczyna odgrywać trzecia, najbardziej tajemnicza zasada omawianego
sposobu leczenia. Jest to potencjalizacja. Ks. Grzegorz Daroszewski, do którego artykułów
odwołuję się często w sprawach homeopatii, tak opisał to zjawisko: "kaŜdy lek jest
wielokrotnie rozcierany lub rozcieńczany i wstrząsany. Naprzemiennie lek się rozcieńcza
i wstrząsa na kaŜdym etapie jego przygotowania. Nazywa się to potencjalizacją." Co więcej,
twórca homeopatii uwaŜał, Ŝe proces wstrząsania odgrywa większą rolę niŜ samo
rozcieńczanie. Mówił: "przez rozcieńczanie uwalnia się coś dynamicznego". Co dokładnie?
Na pewno nie jest to substancja wyjściowa, poniewaŜ przy stosowaniu bardzo wysokich
rozcieńczeń moŜe ona juŜ fizycznie zupełnie nie istnieć. Dwudziestowieczny niemiecki
homeopata, R. Planer, potwierdza fakt, Ŝe homeopatia bazuje nie na masie, lecz na dynamice,
tzn. przy wysokich rozcieńczeniach działa nie materia, ale energia powstała dzięki rozpadowi
molekuły na elementy. Mniej naukowo ujmował to sam ojciec homeopatii, który owe "coś
dynamicznego", będące istotą lekarstwa, nazywał siłą Ŝywotną, energią duchową czy siłą
kosmiczną mającą rozbudzić w człowieku zdolność samo uzdrawiania. Tym sposobem środek
ten powinien dostarczać poŜądanych informacji dla "psychiki organizmu". Dodać naleŜy,
Ŝe uŜywane przez Hahnemanna słownictwo w zupełności przypomina terminologię
okultystyczną. Zwrócił na to równieŜ uwagę ks. Andrzej Zwoliński, znawca współczesnych
zagroŜeń.
W rzeczywistości cały proces opisany powyŜej zawiera w sobie wiele elementów, których nie
sposób przypisać prawdziwej nauce. Jest tam coś z rytu, z tajemnicy, z nieznanych mocy,
czemu zresztą nie naleŜy się dziwić, wiedząc, Ŝe przy odkryciu homeopatii waŜną rolę
odegrały seanse spirytystyczne.
Dystansując się od religijnej oceny opisywanego problemu, postaram się przytoczyć kilka
zdarzeń i faktów rzucających światło na homeopatię ze strony nauki. OtóŜ homeopatia ciągle
jeszcze spotyka się w środowisku lekarskim i naukowym z licznymi adwersarzami. TakŜe
niektóre środowiska uniwersyteckie potrafiły podejść do problemu z dystansem w celu
rzetelnej weryfikacji. Bardzo ciekawe okazały się wyniki badań holenderskich lekarzy
z Uniwersytetu w Amsterdamie. Badano na 175 małych dzieciach skuteczność leków
homeopatycznych. Z pośród tej grupy dzieci - 84 otrzymywało obojętny preparat, np. z cukru.
Do tego lekarze przygotowujący prawdziwe leki nie wiedzieli, które z dzieci je otrzymują,
a które substancję obojętną. Wyniki oceniali specjaliści statystyki medycznej. Wynik zaś był
jednoznaczny: podawanie leków homeopatycznych nie wpływa w Ŝaden sposób na organizm
ludzki. Doświadczenie skrupulatnie kontrolował Komitet Etyczny Uniwersytetu. W tropieniu
homeopatycznej antynaukowości oraz pomysłowości zarazem wsławił się Harvard
Universitety w Bostonie, który nadał "Nobla" za wybitnie niedorzeczne publikacje
w dziedzinie fizjologii i medycyny. Dwa razy taką nagrodę zgarnął francuski badacz, znany
homeopata, dr Beneviste.
Pierwszy "zaszczyt" spotkał go za udowadnianie, Ŝe w wodzie, tj. tam, gdzie rozpuszczają się
leki homeopatyczne, zachowywać się miała pamięć kształtu cząsteczek w niej
rozpuszczonych. Niecałe 4 lata temu dr Beneviste sięgnął ponownie po Nobla. Tym razem za
wymyślenie sposobu na zanotowanie na twardym dysku biologicznej aktywności zawartej w
pamięci wody.
Pozostając przy spojrzeniu nauki, nadmienię takŜe, Ŝe 28 kwietnia 1999 r. w Polsce,
a dokładniej na warszawskim ATK, goszczona była dr Maria Meyer z Uniwersytetu
w Hanowerze. Pani doktor mówiąc o okultyzmie, objęła tym określeniem nie tylko magię czy
wróŜbiarstwo, ale takŜe m.in. akupunkturę i homeopatię. "Literatura ezoteryczna - mówiła dr
Meyer - jasno dowodzi, Ŝe nie są tam wykorzystywane siły naturalne, a istoty duchowe.
Poddając się takim terapiom, otwieramy wrota tym istotom."
Tych kilka refleksji ze strony naukowców zakończę cytując jeszcze prof. Kazimierza
Ostrowskiego, Członka Rzeczowego PAN z Akademii Medycznej w Warszawie:
"Uporczywość bezpodstawnej wiary w skuteczność homeopatii jest irytująca, ale wobec
powszechności i lukratywności tej dziedziny pseudomedycyny co pewien czas dokonuje się
wysiłków, by w sposób obiektywny udowodnić bezsensowność tego typu niekonwencjonalnej
terapii. Irytujące jest to, Ŝe usiłowania zdewaluowania homeopatii nie oddziałują na stronę
intelektualną społeczeństwa, jak równieŜ fakt, Ŝe leki te są stosowane przez bezkrytycznych
lekarzy posiadających dyplomy."
Spotyka się jednak ludzi, którzy gotowi są "uciąć sobie głowę", Ŝe leki homeopatyczne
wyciągnęły ich z róŜnych, paskudnych choróbsk. Zostając przy krytyce tego typu leków,
mogę wymienić róŜne moŜliwe przyczyny tych faktycznych uzdrowień. Po pierwsze
organizm mógł poradzić sobie sam lub stało się to za sprawą równolegle przyjmowanych
leków konwencjonalnych i wypełnienia zwykłych rad lekarza, jak zaprzestanie palenia,
korzystanie ze świeŜego powietrza, odpoczynek itp. Po za tym nie moŜna zapomnieć, Ŝe - jak
pisze prof. K. Ostrowski - w grupie leków stosowanych w leczeniu internistycznym
pozytywny efekt leczniczy placebo ujawnić moŜe się nieraz u 30% pacjentów. Dodatkowo
te leki homeopatyczne, które zawierają jeszcze odpowiednio duŜą ilość substancji
wyjściowej, mogą okazać się czasem skuteczne w przypadku alergii. Jednak przyczyna tego
naleŜy do medycyny akademickiej. Na koniec wyliczania moŜliwych przyczyn skuteczności
homeopatii nie mogę nie zasugerować czytelnikom innej jeszcze alternatywy tj. przyznania
tym lekom realnej mocy, ale mocy okultystycznej.
Jedno jest pewne, nie moŜna problemu zbagatelizować. Po za tym pocieszać nas muszą słowa
prof. Ostrowskiego, który stwierdził, Ŝe "w wielu instytucjach naukowych usiłuje się dowieść
nonsensowności terapii homeopatycznej". Większym problemem zdaje mi się być
nieświadomość co do homeopatii wśród księŜy. Po za tym nikt nie chce być brany za
ociemniałego inkwizytora, który we wszystkim doszukuje się sztuczek szatańskich. Wypada
zakończyć teraz Pawłowymi słowami: "Bracia, trzeźwi bądźcie i czuwajcie"!
Robert Wyrostkiewicz
Morgon – Francja
Źródło:
[ Pobierz całość w formacie PDF ]